Salı, August 19, 2008 - pempe pamuq helfa'ya dair.

yere uzandığında insan, gökyüzünün mafiliği karşısında hatıralarına dokunur.. sırtında söküb atamadığı bi' leke vardır, her dokunduğunda yükün ikiye katlanır.. sökülüb atılmadığı gibi, vazgeçilmezdir o leke.. lise de bölüm öğretmeninin söölediği gibi, nedeni niçini yoktur bazı şeylerin.. ve nedeni niçini olmicaktır bu vazgeçilmezliğin.. öölece kabul edersin, sırtındaki lekeyi.. gökyüzünün altında yükün hafiflesin istersin, ve uzanırsın leke üstüne, yere.. bu zamana kadar taşıdığın leke bu saatten sonra seni taşısın istersin.. hatıralar diyarına girdiğin andır, yelkovanın akrebi kovaladığı o saat..

sakladığım ne az hatıra var, ve o yük böölesine aır.. bilmiorum.. yere uzandığım şu an aklımdan geçen tek şey pempeye boyamaq karşımdaki mafiliği.. pempe pamuq helfa isteip de alamayan binlerce çocuğun barındığı şu dünyada yaşamaya defam ediceksem eer, pempe olmalıydı gökyüsünün renki..  bu nedenle istedim aslında gün içinde pempe bi' pamuk helfa almanı.. kendin için.. içine habseddiğin o masum çocuq için..

bi' başıma yere uzanamıorum ben.. dokunduğum o pek az hatıra beni içine çekicek sanıorum.. bu nedenle her defasında çocuqluum da benle serilio yere.. pempe kuru boyasını çıkarıb elinden, uzanabildiği yere kadar pempeye boyuyo gökkubbei.. pempe kesilio her yer.. dudaklarımısa biraz pempe pamuq helfa bulaşmış, seyrediorus sonra pempe dünyayı.. sırtımdaki leke hafiflio.

sefersin mieğ gerçekten bilmiorum, ne acı.. sadece; gün içinde, bi' tek pempe pamuq helfa..


*rica ederim.

Pazartesi, Temmuz 28, 2008 - hafif.

kafası boş olursa insanın mudlu olurmuş.. mudlu olmak ne kelime, hafif olurmuş.. şu eski ayçiçeq yağı reklamındaki gibi, uçarmış insan o boş kafayla.. uyumazmış geceleri, sabahları, gündüzleri, akşamları.. gözbebeinden yaşlar dökülürmüş artık istemdışı daaağ bi' boşalsın dieğ kafatası.. oysha boş deilim kieğ, aklımdan geçenler aklından geçmio bile şu an.. gözbebeqlerinden geçio, ince ince..

düşünüodum daaağ, insan balıq içini tadar da, bilir mieğ içini balıqın.. düşünmedin zannımca.. ben düşündüm bugün, aaaazına kadart dolu olub boş sandıım kafamla.. yordum kafamı, ışıldasın dieğ işleyen demirt misali.. balıq içini düşünürken / balıq içimi yoqlarken aylardır elimi sürmediim boniponlart geldi aklıma. açdım dolapımı bakdım, salladım kutuları elimde içlerinden emin olmaq istercesine.. renkarenq olmalarını hayal eddim, renkarenq olduklarından şüphe duyarcasına..

sona nedense aklıma keldi üç danesi.. üç bonipont.. üç turunçu bonipont.. nie ayırdıımı düşündüm sona, içini bilmeq istedim balıqın.. poşfert dedi boş aklım, ısrar edmeye kalmadan sızladı kolumdaqi sıyrık.. denge kaybı sonucu duvartdan bana emaned.. içindeqi pirana diş göstertti balıqın, sızladıqça sıyrık acısı.. neyshe dedi sonna boş kafam, balıq içini tadmazsın saten; bilmeye de çalışma.. kafası boş olursa insanın, hafif olurmuş ne de ossaaa..


"  kırmısı bi' at  çizerdim
   kırmısı bi' at;
   pak
   pu da kafası.."

                                                                                                                           züffer balıq.

Perşembe, Kasım 15, 2007 - Enkoyu.

,

Enkoyu Yedi ( özel sayı)... DARBE

Ülke Gündemine;

Aydınların
Yazarların
Gazetecilerin
Sanatçıların

Gözüyle bakıp farklı renklerin Enkoyularıyla evet gerçekten yolumuza devam ediyoruz.
Yayındayız ( şimdilik  :) )

Salı, Mayıs 15, 2007 - en koyu

"edebiyata açılacak her kirli kanal güzeldir."

                                                                        Enkoyu 

Perşembe, Mayıs 10, 2007 - gölge.

basen gölgeme özeniorum; onun güneşle çevirdiği saklambaç oyunları dilimi ısırtıo. çocuqluumun bi' varmış bi' yokmuş masalı gerçekleşio gözlerimin önünde. ne kadar uğraşsam da onu yerden sıyırıb çantama tıkmaya; benden heb bi' adım ileride, uzansam doqunacaq qadar ve aynı samanda hiç uzanamicaq kadar, uz/-ak; karalar içinde.

dilediin an varsan ve dilediin an yoq olma lüksüne de sahib olabiliosan güneşle annaşıb; terketmelisin bedenimi. son kez kanataraq dilimi, hür kıldım bu andan itibaren ben seni.

gölge ruhu ele geçirdiğinde,
bedeni de habseder bi’ kare içine;
yok olma korkusundan.